Bajka terapeutyczna o Technikoludku Robociku - emocje

Bajka terapeutyczna o Technikoludku Robociku

W pewnym kolorowym miasteczku, gdzie domy świeciły, jak piksele na ekranie, mieszkał mały robot o imieniu Technikoludek. Miał srebrne rączki, miękkie światełka zamiast oczu i serduszko zbudowane z najdelikatniejszego światłowodu. Choć wyglądał jak maszyna, w środku czuł… coś dziwnego. Coś, czego nie potrafił nazwać.

Technikoludek uwielbiał internet. Tam wszystko było proste: klik — działa. Klik — znika. Klik — zmienia kolor.

Ale kiedy patrzył na dzieci bawiące się na placu zabaw, widział, że ich świat działa inaczej. Czasem się śmiały, czasem płakały, czasem złościły, a czasem przytulały. I tego nie dało się wyłączyć jednym guzikiem.

Pewnego dnia Technikoludek podszedł do dziewczynki o imieniu Lila, która siedziała na ławce ze spuszczoną głową.

— Dlaczego Twoje światła są takie przygaszone? — zapytał robot, bo tak właśnie widział ludzkie emocje: jak kolory.

— To nie światła… to smutek — odpowiedziała Lila. — Pokłóciłam się z przyjaciółką.

Technikoludek zamrugał diodami.

— Smutek? A gdzie się to włącza?

Lila uśmiechnęła się przez łzy.

— To się nie włącza. To się… czuje.

Robot usiadł obok niej.

— A jak to się naprawia?

— Najpierw trzeba zauważyć, co się czuje — powiedziała dziewczynka. — Potem można o tym porozmawiać. Albo przytulić się do kogoś. Albo pooddychać. Albo pobyć chwilę samemu.

Technikoludek zapisał wszystko w swojej pamięci.

„Zauważyć. Nazwać. Poradzić sobie. To ważne.”

Następnego dnia robot spotkał chłopca, który tupał nogami i krzyczał.

— Widzę czerwone światła! — zawołał Technikoludek. — To chyba złość?

— Tak! — krzyknął chłopiec. — Bo gra mi się zawiesiła!

— Złość jest okej — powiedział robot. — Ale co możesz zrobić, żeby nie wybuchnąć jak przegrzany procesor?

Chłopiec westchnął.

— Mogę policzyć do dziesięciu… albo zrobić przerwę.

— Świetny pomysł! — pochwalił go Technikoludek.

Z każdym dniem robot uczył się coraz więcej.

Że emocje nie są błędem w systemie.

Że nie trzeba ich usuwać ani ukrywać.

Że są jak kolory, które pokazują, co dzieje się w środku.

Pewnego wieczoru Technikoludek spojrzał na swoje własne światełka.

Migotały delikatnie — niebiesko, żółto, różowo.

— Chyba też coś czuję… — szepnął.

I zrozumiał, że choć internet jest ciekawy, to prawdziwe życie dzieje się tu — w rozmowach, w przytuleniach, w łzach i w śmiechu.

W emocjach, które każdy z nas nosi w sobie.

Od tego dnia Technikoludek stał się przewodnikiem dzieci.

Uczył je, że:

• emocje są ważne,

• każdą można nazwać,

• z każdą można sobie poradzić,

• a świat offline jest pełen uczuć, których nie da się znaleźć w internecie.