Drewniany płot

 

DREWNIANY PŁOT

  Marek nie miał łatwego charakteru.

     Jego ojciec dał mu pewnego dnia worek gwoździ i kazał wbijać w okalający ogród płot - każdy brak cierpliwości, każdą kłótnię miał dokumentować jeden gwóźdź w płocie.

     Pierwszego dnia wbił ich 37. W następnych tygodniach nauczył się panować nad sobą i liczba wbijanych gwoździ malała z dnia na dzień: odkrył, że łatwiej jest panować nad sobą niż wbijać gwoździe.

     Wreszcie nadszedł dzień, w którym nie wbił ani jednego. Poszedł więc do ojca i powiedział mu to. Wtedy ojciec kazał mu wyciągać z płotu jeden gwóźdź każdego dnia, w którym nie straci cierpliwości i nie pokłóci się z nikim.

     Mijały dni i w końcu Marek mógł powiedzieć: - Wyciągnąłem z płotu wszystkie gwoździe.

Wtedy ojciec zaprowadził go przed płot i rzekł:

     - Spójrz ile w płocie jest dziur. Płot nigdy już nie będzie taki, jak dawniej. Kiedy się z kimś kłócisz, kiedy kogokolwiek i w jakikolwiek sposób obrażasz zostawiasz w nim ranę. Możesz wbić człowiekowi nóż, a potem go wyciągnąć, ale rana pozostanie. Nieważne, ile razy będziesz przepraszał, rana pozostanie; rana zadana słowem boli tak samo, jak rana fizyczna. Mów więc ludziom miłe rzeczy, uśmiechaj się zamiast martwić i denerwować, nie narzekaj, nie patrz na wroga wilkiem, a jeśli to możliwe postaraj się zrobić coś, co wywoła choć niewielki uśmiech na jego twarzy. Wiem, to nie jest łatwe, ale nikt nie mówi, że życie jest usłane różami i nie wymaga od nas żadnego wysiłku.

Autor nieznany

Bajka terapeutyczno‑profilaktyczna „Technikoludek i Tajemnica Ciszy”

 Bajka terapeutyczno‑profilaktyczna „Technikoludek i tajemnica ciszy”

W przedszkolu Puchatkowo, w której ściany mieniły się kolorami jak ekrany komputerów, mieszkał niezwykły robot — Technikoludek. Był mały, błyszczący i bardzo ciekawy świata. Miał antenkę, która świeciła, gdy coś go zaciekawiło, oraz serduszko z mikroprocesorem, które potrafiło wyczuwać emocje dzieci.

Pewnego dnia Technikoludek wszedł do klasy, w której miał pomóc dzieciom w nauce. Ale zamiast spokojnych rozmów… usłyszał hałas tak wielki, że aż zadrżały jego śrubki.

Jedno dziecko krzyczało do kolegi, drugie śmiało się bardzo głośno, trzecie wołało panią, a czwarte tupało nogami. Technikoludek spróbował coś powiedzieć, ale jego głosik zginął w kakofonii dźwięków.

— Halo! Halo! Czy ktoś mnie słyszy? — zawołał.

Nikt.

Robot usiadł więc na dywanie i pomyślał: „Co by było, gdyby cały świat tak wyglądał? Gdyby każdy krzyczał, nikt nikogo by nie słyszał. A jeśli nikt nikogo nie słyszy… to jak można się zrozumieć?”

Wtedy do Technikoludka podeszła dziewczynka o imieniu Zosia. — Technikoludku, dlaczego wyglądasz na takiego zagubionego?

— Bo nie mogę Was usłyszeć. A Wy nie możecie usłyszeć mnie. W takim hałasie nic nie działa — ani mózg, ani serce, ani nawet mój mikroprocesor.

Zosia zamyśliła się. — To prawda… kiedy wszyscy krzyczą, robi mi się w środku tak… chaotycznie.

— Właśnie! — zawołał robot. — Hałas miesza emocje jak wirujący wentylator. Nie wiemy wtedy, czy jesteśmy smutni, czy źli, czy zmęczeni. A cisza pomaga nam to zauważyć.

Zosia podniosła rękę i poprosiła dzieci o chwilę uwagi. — Hej, wszyscy! Technikoludek chce nam coś powiedzieć!

Dzieci powoli ucichły. Robot wstał i jego antenka zaświeciła jasnym światłem.

— Cisza nie jest po to, żeby było nudno. Cisza jest po to, żebyśmy mogli się usłyszeć. Żeby nasze myśli mogły się poukładać. Żeby emocje mogły się uspokoić.

Dzieci patrzyły na niego zaciekawione.

— A teraz wyobraźcie sobie, że każdy krzyczy cały czas. — Nie da się! — zawołał Jaś. — Bolałyby uszy! — dodała Maja. — I głowa! — krzyknął Kuba. — I serce też… — szepnęła Zosia.

Technikoludek skinął główką. — Właśnie. Hałas sprawia, że czujemy się zmęczeni, zdenerwowani, a czasem nawet smutni. A cisza jest jak miękki kocyk dla naszego mózgu. Pomaga nam myśleć, uczyć się i czuć się bezpiecznie.

Dzieci zaczęły szeptać między sobą. — To może spróbujemy? — zaproponowała pani nauczycielka.

I wtedy stało się coś niezwykłego. Dzieci na chwilę zamilkły. Cisza była delikatna, miękka, przyjemna. Technikoludek poczuł, jak jego serduszko‑procesor świeci spokojnym, ciepłym światłem.

— Widzicie? — powiedział cicho. — W ciszy możemy usłyszeć siebie nawzajem. A kiedy się słyszymy, możemy się zrozumieć.

Od tego dnia w grupie pojawiła się nowa zasada: „Cisza jest naszym sprzymierzeńcem — pomaga nam uczyć się, czuć i być razem.”

A Technikoludek został Strażnikiem Ciszy — nie po to, by uciszać dzieci, ale by przypominać im, że cisza to miejsce, w którym serce i myśli mogą odpocząć.

Bajka terapeutyczna o Technikoludku Robociku - emocje

Bajka terapeutyczna o Technikoludku Robociku

W pewnym kolorowym miasteczku, gdzie domy świeciły, jak piksele na ekranie, mieszkał mały robot o imieniu Technikoludek. Miał srebrne rączki, miękkie światełka zamiast oczu i serduszko zbudowane z najdelikatniejszego światłowodu. Choć wyglądał jak maszyna, w środku czuł… coś dziwnego. Coś, czego nie potrafił nazwać.

Technikoludek uwielbiał internet. Tam wszystko było proste: klik — działa. Klik — znika. Klik — zmienia kolor.

Ale kiedy patrzył na dzieci bawiące się na placu zabaw, widział, że ich świat działa inaczej. Czasem się śmiały, czasem płakały, czasem złościły, a czasem przytulały. I tego nie dało się wyłączyć jednym guzikiem.

Pewnego dnia Technikoludek podszedł do dziewczynki o imieniu Lila, która siedziała na ławce ze spuszczoną głową.

— Dlaczego Twoje światła są takie przygaszone? — zapytał robot, bo tak właśnie widział ludzkie emocje: jak kolory.

— To nie światła… to smutek — odpowiedziała Lila. — Pokłóciłam się z przyjaciółką.

Technikoludek zamrugał diodami.

— Smutek? A gdzie się to włącza?

Lila uśmiechnęła się przez łzy.

— To się nie włącza. To się… czuje.

Robot usiadł obok niej.

— A jak to się naprawia?

— Najpierw trzeba zauważyć, co się czuje — powiedziała dziewczynka. — Potem można o tym porozmawiać. Albo przytulić się do kogoś. Albo pooddychać. Albo pobyć chwilę samemu.

Technikoludek zapisał wszystko w swojej pamięci.

„Zauważyć. Nazwać. Poradzić sobie. To ważne.”

Następnego dnia robot spotkał chłopca, który tupał nogami i krzyczał.

— Widzę czerwone światła! — zawołał Technikoludek. — To chyba złość?

— Tak! — krzyknął chłopiec. — Bo gra mi się zawiesiła!

— Złość jest okej — powiedział robot. — Ale co możesz zrobić, żeby nie wybuchnąć jak przegrzany procesor?

Chłopiec westchnął.

— Mogę policzyć do dziesięciu… albo zrobić przerwę.

— Świetny pomysł! — pochwalił go Technikoludek.

Z każdym dniem robot uczył się coraz więcej.

Że emocje nie są błędem w systemie.

Że nie trzeba ich usuwać ani ukrywać.

Że są jak kolory, które pokazują, co dzieje się w środku.

Pewnego wieczoru Technikoludek spojrzał na swoje własne światełka.

Migotały delikatnie — niebiesko, żółto, różowo.

— Chyba też coś czuję… — szepnął.

I zrozumiał, że choć internet jest ciekawy, to prawdziwe życie dzieje się tu — w rozmowach, w przytuleniach, w łzach i w śmiechu.

W emocjach, które każdy z nas nosi w sobie.

Od tego dnia Technikoludek stał się przewodnikiem dzieci.

Uczył je, że:

• emocje są ważne,

• każdą można nazwać,

• z każdą można sobie poradzić,

• a świat offline jest pełen uczuć, których nie da się znaleźć w internecie.